Zelfverminking?

Nee, dit gaat niet over pijnigende, masochistische, met opzet bedachte neigingen. Maar om het gevaar op het eind van de middag. Sinds ik weer regelmatiger in de keuken aan de slag ben blijk ik regelmatig met messen uit te schieten. Tot nu toe heb ik letterlijk twee keer geprobeerd het bovenste kootje van een vinger af te snijden. Eerst mijn pink en vandaag mijn wijsvinger.

Concentratie
Ook werkend achter de computer, nadenkend over de aanpak van iets of het krijgen van overzicht. Het wil nogal eens haperen. Een laptop kan me weinig aandoen. Maar messen zijn toch van een andere orde. Op alle terreinen moet ik dus mijn hoofd en alertheid erbij houden en de versnelling in een tandje lager houden dan dat ik gewend ben.

Geplaatst in Lies-zinsels | Reageren uitgeschakeld

Universele energie

Voordat ik geopereerd werd heb ik een aantal dingen met mezelf afgesproken, waaronder de regelmaat in mediteren weer oppakken. Thuis op mijn zitkussen mee begonnen. In het ziekenhuis vastgehouden door naar de kapel te gaan en daar op een stoel te gaan zitten. Wederom thuis begonnen op een hoog Chinees krukje, nu weer een niveau gedaald richting onderstaand krukje. Voor wie zich afvraagt wat dit allemaal wil zeggen… Mijn gewoonte is om in kleermakerszit op een kussen te zitten. Al de andere vormen zijn alternatieven om toch te kunnen mediteren.

Verbinding maken
Zittend probeer ik de energie te voelen. Door mijn lichaam, maar ook daarbuiten. Die laat ik dan vooral richting mijn onderbuik en rechterbeen stromen. Met als bedoeling het genezingsproces te ondersteunen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat alles een onderdeel is van één groot geheel. ‘All gathered in one’. Een vorm die zorgt voor balans en toegang tot helende energie.

Stoorzenders
Uiteraard spelen, zoals altijd, gedachten de boventoon zodra ik op mijn kruk ben gaan zitten. Ze verstoren mijn concentratie op ‘gewoon daar zijn’, op het voelen van de energie. Dertig minuten lang ben ik bezig om die kleine, typische balans telkens weer terug te brengen naar dat simpel lijkende concentratiepunt. Maar wat is dat toch ingewikkeld.

Geplaatst in Zen-zinsels | Getagged , | Reageren uitgeschakeld

Try to be contented

Een zenklooster in Kyoto heeft een prachtige stenen tuin. Ook ik ben daar als tourist geweest en op de houten rand naar de serene sfeer van grint, lijnen en stenen zitten kijken. Elders in die tuin ligt de originele steen waarvan je verderop een replica ziet. De tekst daarop meldt: ‘Try to be contented’. In de vorm van een sleutelhanger heb ik die toen meegenomen. Later kwam ik in een tuincentrum met veel Japanse ornamenten die steen weer tegen. Het motto van de steen probeer ik me elke ochtend tijdens het mediteren even voor te houden.

Meer rust
Na het weekend ben ik tot de conclusie gekomen dat ik het wat rustiger aan moet doen. Zaterdag en zondag was toch teveel, te dicht op elkaar. Dus vandaag minder inspanning. En als je dan denkt dat op een stoel achter de computer zitten een betere optie is. Nou nee. Ook daarin ontdekte ik, na anderhalf uur mail beantwoorden en website updaten, dat lang in een 90 graden bocht zitten nog geen favoriete bezigheid is.

Gevoeliger
Mijn lijf is in protest. Nog steeds meerdere keren constante pijnen onderin mijn buik en wonden die hardnekkiger kunnen zeuren. Toch kies ik voor dagelijkse beweging. Nu wat minder. Wederom een wandeling iets voorbij de brug naar Beets. Zo’n 3060 stappen zegt mijn stappenteller, gemaakt in ongeveer 28 minuten :-) Ja, ik moet het toch een beetje speels houden voor mezelf. Het is saai om mezelf onder de duim te houden.Dan de tekens op de steen, die melden mij dat ik tevreden moet zien te zijn met wat ik nu heb…

Geplaatst in Lies-zinsels | Getagged | Reageren uitgeschakeld

Sportschoolbezoek

Het is niet wat je in eerste instantie daarbij bedenkt. Lekker inspannen en zweten tijdens een bezigheid die ik graag doe… Op zich gaan Jaap en ik elke zondagochtend naar de sportschool, meestal voor wat fitness en een spinningles. Dat was nu alleen voor Jaap weggelegd. Mijn programma was totaal anders.

Schema
Van Goof Schep, de sportarts, heb ik een opbouwschema gekregen waarmee ik vier weken na de operatie mag beginnen. Dit is vooral gericht op fietsen, wielrennen. Maar mijn persoontje heeft meer, verschillende, bezigheden. Waaronder fitness. Bedoeld als algemeen onderhoud en voor het stabiliseren van mijn onderrug waarin drie tussenwervelschijven degenereren en af en toe tot last. zijn. Hopelijk worden die nu ook minder scheef belast door het schoonmaken van mijn liesslagader. Want bij inspanning ging ik aan de linkerkant veel meer kracht zetten dan rechts. Ra, ra wat er dan in je onderrug gebeurd. Dus vanmorgen in de fitness alle namen opgeschreven van apparaten die ik daar gebruik zodat ik die juist kan benoemen in het opbouwschema wat ik zelf ook nog op wil gaan stellen.

Cardio
Daarna ben ik naar de cardiohoek gelopen om de loopband en de spinningfiets uit te proberen. Niet als sportinspanning maar als beweging. De loopband heb ik ingesteld op tempo 3. Mijn hemel je valt zowat om bij dat slakkengangetje. Maar het is vergelijkbaar met heel rustig wandelen. Dat heb ik 20 minuten gedaan en daarbij alleen wat trek gevoeld op de wonden in mijn been en onderbuik. Vergelijkbaar met buiten lopen. Ook wilde ik graag voelen hoe een fietsbeweging nu voelt. Weerstand helemaal teruggedraaid, zadel op zo’n hoogte gezet dat mijn been in de laagste stand net niet helemaal gestrekt is. Zo is de buiging omhoog het minst. Rechtop zittend heb ik zo’n vijf minuten gevoeld hoe die beweging ging. Minder prettig nog dan wandelen en dat veranderde ook niet in die korte tijd. Dus ik hou het voorlopig nog bij korte wandelingen.

Fris zonnig
Vanmiddag kreeg ik bezoek. En wat iemand bij mooi weer dan sowieso graag wil doen hier is wandelen. Dus ook vanmiddag ben ik even aan de wandel geweest. Lekker buiten in een iets te pittige wind maar wel met een heerlijke zon op mijn bol. Voor het eerst ook een bepaalde afstand uit kunnen proberen en redelijk goed ingeschat hoever ik wilde gaan. De volgende keer zal ik de tijd en de stappen opnemen.

Verplichte rust
Beide inspanningen vragen om rust. Deze keer voelde ik ook een tijdje af en toe constante pijn aan de binnenkant van mijn been en in mijn rechter onderbuik. Dus even goede aandacht voor rust. Het blijft wonderlijk dat narcose en een operatie van drie uur zo’n impact kan hebben op je lichaam en energie. En vervolgens ook telkens weer beter wordt. Wat is de mens toch een bijzonder wezen.

Geplaatst in Lies-zinsels | Reageren uitgeschakeld

Voor wat hoort wat

Omdat Jaap op zaterdag meestal gaat schaatsen – en ik dus helaas niet kan sporten – had ik een alternatief bedacht. Hij zet mij af bij de winkelstraten in Hoorn. Dan kan ik rustig naar de natuurwinkel lopen om wat boodschappen te doen. Wat sokken kopen bij de Hema en langs een deel van de markt lopen omdat daar een Griek staat die lekkere smeersels voor op brood en crackers verkoopt.

Slome slak
Zelf loop ik altijd met stevige pas door de straten en de winkels. Doelgericht, niks geslenter. Dat doe ik liever midden in de natuur. Maar nu werd ik door bijna iedereen ingehaald. Behalve dan de mensen die op de markt liepen rond te snuffelen. Die kon ik nog inhalen! Maar waar het om ging was dat ik even het huis uit kon en buiten kon zijn.

Oplaadbatterij
Uiteindelijk heb ik zeker een uur en een kwartier rustig rondgelopen en ook even tegen een gevel gehangen om te wachten op mijn vegetarische Vietnamese loempia. En dat was blijkbaar een hele onderneming. Blij dat ik weer in de auto kon stappen. En zeker weer zin om op de bank te ontspannen. Ben ik dat? Ja, nu nog wel even. Uiteindelijk heb ik vandaag voor het eerst overdag geslapen na mijn operatie. Anderhalf uur heb ik liggen slapen om weer bij te tanken… Mijn been en onderbuik hebben een tijdje wat meer opgespeeld dan anders maar alles is nu weer bij het bekende.

Nacontrole
Vanmiddag werd ik blij verrast door een verpleegkundige van het Maxima Medisch Centrum. Hij belde en vroeg mij hoe het met me gaat. Of ik nog pijnklachten heb, koorts, vragen over de operatie en het herstel. Hoe ik terugkijk op de opname en de verzorging op de afdeling en door de specialist. Dit vind ik een prettige manier van doen. Op zich gaat het ziekenhuis en zo’n afdeling door op volle toeren. Mensen komen en mensen gaan. Even verbinden we ons met elkaar, ben ik vooral afhankelijk van hun. En dan gaan we ieder weer ons eigen weg. Het is dan bijzonder dat ook zij nogmaals contact opnemen en hun vragen stellen, zoals ik hier thuis nog regelmatig terugdenk aan mijn kamergenoten, hun goede verzorging, leuke gesprekken en voorvallen met het personeel. Even waren we een kleine gemeenschap.

Geplaatst in Lies-zinsels | Reageren uitgeschakeld

Week 1

De eerste week van dit verhaal is achter de rug en ik geef deze een tien! Geopereerd door een zeer aandachtige en bekwame vaatchirurg. En die operatie is volgens plan verlopen. Mijn herstel gaat goed. De pijnstillers slik ik niet meer en heb nu alleen last van moeheid en wat trekkende en zeurende wonden. Zelf weet ik me rustig te houden en het regenachtige en winderige weer houdt me binnenshuis.

Nederland in beweging
Vanmorgen keek ik naar het televisiejourmaal van 9.00 uur. Direct daarna volgt ‘Nederland in beweging’. Met de tv voor je neus kun je, sorry voor mijn beleving, super-bejaarden-aerobic meedoen. Flexibel als ik ben heb ik er toch even met mij gesteldheid van nu naar gekeken. En ook wat meegedaan. Ik hoef daar geen sportkleding voor aan te trekken en mijn hart & longen gaan er ook niet sneller van werken. Maar met de zucht naar beweging, gecombineerd met mijn aanpassingsvermogen, kan dit me wel eens 15 minuten beweging per dag opleveren die voor nu verantwoord is. Even net iets anders dan wandelen en helemaal aan de regels van nu aan te passen. Wel moet ik bekennen dat ik dit een beetje met schaamrood op mijn wangen opschrijf :-)

Zeurende kriebels
Rondom mijn wonden en in mijn bovenbeen gebeurd vanalles. De bloeduitstortingen worden nu duidelijk minder. Verder pruttelt, zeurt en tintelt er het een en ander. Ik vertaal dit als een genezingsproces. Dikke kans dat ik de komende dagen internet af ga zoeken naar informatie over het herstel van wonden, zenuwbanen en vaten.

Geplaatst in Lies-zinsels | Reageren uitgeschakeld

Grijze muis

Niet alleen het weer maar ook ik ben vandaag een grijze muis. Nu zo alleen thuis zittend, zonder de belevenissen met het ziekenhuisritme en mijn kamergenoten, kan ik er niet omheen om mezelf goed te voelen. En deze dame is blijkbaar moe.

Klusjeslijst
Ik heb me voorgenomen om elke dag een klein lijstje te maken met dingen die ik mag doen. Naast lekker relaxen op de bank, krant lezen, journaal kijken, muziek luisteren op MTV, vogels eten geven, post ophalen…

Weersinvloeden
En, even buiten lopen. Vandaag kon ik twee keer even naar buiten terwijl de regen ophield. Naar de brievenbus en later even de andere kant op. Maar degenen die bang zijn dat ik snel te ver ga lopen kunnen gerust zijn. Dit weer met regen en veel wind houdt me vanzelf binnen. Na een klein stukje van zo’n honderd meter wil ik alweer terug omdat de wind me van de dijk waait en de miezer het veel minder leuk maakt. Als het prettiger wordt ga ik mjin stappenteller & stopwatch meenemen. Kan ik er een leuk spel van maken waarbij ik kan zien hoe lang & staps ik bezig ben geweest. Ach, je moet iets.

Schrik
Op zich zijn mijn wonden gevoeliger vandaag. Dus let ik op regelmatige variatie in mijn houding. Al heb ik vanmorgen wel bijna twee uur lang op een stoel gezeten. Daarna dacht ik dat ik dat eerder moet onderbreken met even rondje vloerkleed lopen of een andere manier van ijsberen. En ook regelmatig met ontspannen gestrekt been op de bank zitten. Dus ik wordt al slimmer op het thuisfront.
Eind van de middag schrok ik wel erg. Een korte tijd had ik een aantal pijnlijke steken rechts onderin mijn buik. Nu is het weer rustiger en voel ik alleen af en toe mijn wonden. Alert blijven dus.

Geplaatst in Lies-zinsels | Reageren uitgeschakeld