Kruisbestuiving?

Voorafgaand aan mijn operatie in januari 2011 ben ik de avond ervoor al naar het ziekenhuis gegaan. Hoe bereid je je voor op zoiets. Een paar dagen geen alcohol drinken, goed eten en uitrusten. Maar ook mentale aandacht voor wat me gaat gebeuren. En elk ziekenhuis heeft ergens wel een stiltecentrum. Hier in de vorm van een kapel. In Brabant voelt zo’n katholieke uiting heel logisch.

Meditatie
Rustig een stoel uitgezocht, mijn wekker gezet. Rechtop zittend op deze manier voelt als een luxe! Ziekenhuisgeluiden op de achtergrond – hoezo stilteruimte? Maar wel mijn realiteit nu. Gedachten lopen uiteraard van links naar rechts en van boven naar beneden. Maar toch is het af en toe stil… En dan krijg ik een medebezoeker. Hij zoekt geld, zet een kaarsje neer, schrijft in een boekje wat daar ligt en gaat vervolgens op een stoel zijn gebed doen. Ik hoor zacht gemompel wat ik niet kan verstaan – op een paar keer na – het woord ‘dank’ klinkt heel zacht door de ruimte.

Mooi, hier zitten even twee onbekenden in één ruimte. Ieder voor zich een moment van concentratie te zoeken. Op een eigen manier, met wellicht eenzelfde doel. Even pure aandacht voor de situatie waarin je je bevindt.

 

Dit bericht is geplaatst in Zen-zinsels met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie