Op weg

Doelgericht werkend, al ben ik met vier verschillende onderwerpen tegelijk bezig. Achter mijn computer zittend – een lijstje naast me wat geflankeerd wordt door een stapel papieren en mapjes. Om toch nog iets van orde & overzicht te houden. En wat is het heerlijk als ik dingen af kan strepen en mapjes in het archief kan laten verdwijnen. Doel bereikt!

Maar hoe anders probeer ik tegenwoordig te reizen. Misschien aangewakkerd door een gevoel van onvrede over het feit dat ik zelden meer op mijn meditatiekussen zit. In plaats daarvan zit ik keurig rechtop in de bus, los van de rugleuning. Mijn beide voeten goed op de grond, ademhaling laag en rustig, ogen schuin voor me gericht. Vaak op de rug van degene die voor me zit. Hopelijk is mijn blik niet te indringend…

Zo probeer ik op weg te zijn en de gedachten die opkomen rustig te laten bezinken en vervolgens opzij te schuiven. Het heeft me extra laten realiseren dat ik ook gewoon ‘onderweg’ kan zijn. Niet al bezig zijn met het ‘doel’ waarop die bus, trein, tram of fiets afstevent.

Laat staan met die terugkerende gedachte: ‘is dit nou wel echt mediteren?’. Tijdens zo’n busrit is dat toch makkelijker. Niet zo spartaans als in kleermakerszit op mijn kussen, in die ruimte waar de stilte extra voelbaar is. Die bus beweegt, remt, trekt weer op, mensen praten, telefoons gaan over. Makkelijk toch om dan te mediteren. Al die afleidingen slepen je er wel doorheen!

Wat weet dat hoofd toch te redeneren. Het vult de situatie vrolijk in. Gekleurd door allerlei regels, wetten en uitgangspunten. Zo weet een ritje met de bus me toch altijd weer te confronteren met het feit dat er een heleboel in mijn hoofd rondspookt. En telkens weer probeer ik daar met een open blik naar te kijken. De gedachte te laten bestaan en niet te zien als iets dwingends waaraan ik moet voldoen. Laat staan daar zittend iets mee te moeten – nu even niet.

En dan nog: wie weet kijk ik daar op dat ene moment wel heel anders tegenaan. Is het helemaal niet iets wat bij mij hoort maar van iemand anders is. Oh, kon ik buiten die meditatierit maar zo alert zijn in mijn dagelijkse leven. Gebeurtenissen en gedachten telkens even laten bestaan zoals ze zijn en dan vervolgens kijken wat ik daar nu mee wil en van vind. Telkens weer met een open blik.

Dit bericht is geplaatst in Zen-zinsels met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie